Wat is verzet vandaag?
Moet het luid zijn? Of kan het fluisteren?
Moet het branden? Of kan het troosten?

Nee tegen chips.
Nee tegen teennagels.
Nee tegen boenke boenk.

Nee tegen oorlog.

Nee, tegen het winteruur.
Nee, tegen donkere wolken.
Nee, tegen de klantenservice van de energiemaatschappij.
Nee, tegen de rits van je te dure jeansbroek die steeds weer opengaat.

Verzet tegen klein zijn.
Verzet tegen groot verzet.

Verzet tegen verzet!

Moeten we niet meer JA! zeggen? 

Met kleine, moedige acties laten de spelers een spoor van verzet achter in de stad. Poëtische gebaren. Zinnen die blijven hangen aan bushokjes, in wachtkamers, in traphallen.

In de voorstelling komt alles samen en zie je de neerslag van de kleine verzetsdaden.

Maar hoor je ook een verzetskoor, een collectief van stemmen dat uitschreeuwt, fluistert, roept en hoopt dat de wereld het hoort.

Met daarnaast individuele verhalen, gemaakt met en door de Tartaren. Verhalen die je kan volgen, aanraken, horen, en soms misschien zelf meedragen.

Door de stad en op de avond krijg je een kaleidoscoop van poëtische, collectieve en persoonlijke daden van verzet te zien. Van het kleine tot het grote verzet, een uitnodiging om te luisteren, kijken, ontdekken… en misschien zelf iets in beweging te zetten.